Seniorzy bardzo często są osobami borykającymi się z ciężkimi chorobami, a nawet niepełnosprawnością. Opiekunka seniora powinna wiedzieć, jakie  formy  prawne opieki umożliwiające reprezentowanie interesów osoby niezdolnej do samodzielnego troszczenia się o swoje sprawy istnieją w Niemczech. Dowiedz się więcej o Vorsorgevollmacht i Patientenverfügung.
Jadąc na konkretne zlecenie pewnie nawet nie zastanowiłaś się nad tym, czy rodzina seniora, która była przedstawiona w agencji, reprezentuje także jego interesy. Oczywiście, w większości przypadków tak jest, jednak zdarza się też tak, że senior ma inną, zaufaną osobę, która wypełnia wszystkie czynności prawne. Lepiej mieć tego świadomość – poznaj formy prawne opieki obowiązujące w Niemczech.

Pełnomocnictwo prewencyjne (Vorsorgevollmacht)

Pełnomocnictwo prewencyjne można zastosować wtedy, gdy osoba niedołężna fizycznie bądź umysłowo wskazała wcześniej osobę zaufaną i która w jej imieniu może podejmować czynności prawne ze skutkiem dla mocodawcy. Mowa tutaj np. o sprawach bankowych, ubezpieczeniowych i innych.

§1896 ust. 2 BGB (niem. Kodeks cywilny) brzmi: Opiekun może zostać ustanowiony jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne. Opieka jest zbędna, jeżeli sprawy osoby pełnoletniej mogą zostać załatwione przez pełnomocnika (…) tak samo dobrze, jak przez opiekuna. Daje to pierwszeństwo pełnomocnictwu prewencyjnemu. Przepis wszedł w życie 1 stycznia 1992 r.

Rozporządzenie pacjenta odnośnie osoby opiekuna (Patientenverfügung)

W tym rozporządzeniu najważniejszy jest fakt, że opiekun polega nadzorowi sądowemu. Aby rozporządzenia miały moc prawną należy sporządzić pełnomocnictwo prewencyjne wraz z rozporządzeniem pacjenta w formie aktu notarialnego. Rozporządzenie pacjenta odnośnie osoby opiekuna nie określa, kto konkretnie ma pełnić tę funkcję, a tylko, co musi uczynić ta osoba w przypadku nieuleczalnej choroby podopiecznego. Takie pełnomocnictwo zarejestrowane jest w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Prewencyjnych.

Warto podkreślić, że w dyspozycji pacjenta może być określone, np. czy mają być podejmowane zabiegi przedłużające życie pacjenta.

§1901 a BGB brzmi: Jeżeli osoba pełnoletnia, zdolna do udzielenia zgody, ustali w formie pisemnej, że na wypadek braku zdolności do wyrażenia woli, udziela czy nie udziela swej zgody na badanie jej stanu zdrowia, leczenie, czy zabiegi, które w chwili składania oświadczenia nie są jeszcze znane (rozporządzenie pacjenta), opiekun sprawdza, czy te ustalenia odnoszą się do aktualnej sytuacji życiowej i zdrowotnej. Jeżeli tak, opiekun zobowiązany jest wyrazić i spełnić wolę osoby podlegającej opiece. Przepis wszedł w życie 1 września 2009 r.